نیم نگاه تو رادیگرنیازی نیست
درایوان شب شب کرشمه می کند وداما ن می کشد از حریم بلوط وگیلاس
دوآسمان محتضر
و تنی بر باد
به رویا وگذارش که آسمان می خواهد دمی در بارش
نفس تازه کند وآسمان مختصر تنها مشتی خاکستر
که پنجره را کسی هنوز ندادر نمی دهد
وپنجره ی خاموش
درندای خاموش
بسته می ماند
به
گوش
وپنجره
درندای کسی
درمی بندد
ودامان باد
درآتش و
غبار
تنی
برباد می رود
وطن به بادمی ماند دریاد
چه روزگار بی پایانی بود در خانه ی درخت وغار
چه بی پایان بود
روزگاردرخت وغار
درخانه ی غبار وغار
آیاهنوزشاعری ترانه ی عاشقی می خواند ؟
باد راپنجره ی توری پس می زند
هنوزدستی پنجره را نگشوده است
وپنجره
در تو مار توری
درمی پیچد
وچشم مرگ را
سرمه می کشد
خاک
خاموش
درچشم مرگ
عاشقی می ماند
درلبان خشک خاک
وآتشی درغبار غیه می کشد
درظهر تابستان
پس ندیدی پروانه همان پروانه بود
به رویای پروانه گی ش
No comments:
Post a Comment